Snertrit: kou op de wangen, snert in het vizier
Op 8 februari om kwart voor tien druppelden de eerste deelnemers van de Snertrit binnen bij Erve Meijerinksweg 4 in Wierden.
Een smakelijke start bij familie Steenbergen Herman stond de deelnemers al op te wachten en samen met Hennie zorgde hij voor een ontvangst dat letterlijk én figuurlijk warm was. Met koffie, thee en de heerlijke, zelfgebakken kruidcake van Hennie werd er direct bijgepraat. De warmte zat niet alleen in de mokken, vooral in de hartelijkheid van de organisatoren.
Al snel viel een indrukwekkende pan in het oog. Zou daar straks de erwtensoep in zitten? Hennie liet met een glimlach weten dat deze reuzenpan door Herman voor andere, nog spannendere recepten wordt gebruikt. Deze dag draaide alles om maar één recept, dat van de snert. En daar zouden we later geen spijt van krijgen.
Mist op het land en de paarden op koers Rond elven was het tijd voor de start van de rit. Herman ging voorop en leidde ons langs het stille, mistige Wierdense Veld. De nevel hing laag over het land en gaf de rit een rustige, bijna serene sfeer. Met vier aanspanningen en drie combinaties onder het zadel vormden we een mooi gezelschap. We genoten van lange zandpaden, romantische bospaadjes en open stukken met alleen het geluid van paardenhoeven en rustige gesprekken.
Geluksvogels spotten onderweg meerdere reeën en zelf waren we een graag geziene attractie voor onder andere nieuwsgierige ezels, alpaca’s, koeien en heleboel paarden die enthousiast een stukje met ons mee galoppeerden. Er is kort halt gehouden aan de Janninksweg in Hoge Hexel voor een amazonewissel die al gauw een dubbele functie kreeg als sanitaire stop. In een aangenaam tempo vingen we een glimp op van het Janninksbos waarna we onze weg vervolgden om rond kwart voor één weer op het erf van Hennie en Herman te arriveren.
Kou eruit, borrel erin, snert erna. Daar stond een borrel klaar om even op te warmen na de frisse rit, gevolgd door waar iedereen al naar uitkeek: een heerlijke kop Wierdense snert – naar recept van Herman. Traditiegetrouw geserveerd met roggebrood en spek, aangevuld met lekkere broodjes. Liefhebbers brachten een geboortebezoek aan de jonge geitjes die met veel liefde worden grootgebracht bij de familie Steenbergen. Ze hebben allemaal namen startend met de letter G, wist dochter Marleen te vertellen. Zo huppelden Gemma en Greta er vrolijk op los: een feestje om naar te kijken.
Het recept van de erwtensoep Tijdens het eten werd er nog een belangrijke afspraak gemaakt. Voorzitter Eddie Schoneveld sprak uit dat Herman — met trots inmiddels bekend als snertchef — zijn recept zal doorgeven binnen de Koets’n Keerls. Een besluit dat door velen instemmend werd ontvangen.
Bij vertrek was het een gezellige drukte van auto’s, bussen, paardenvrachtwagens, trailers en aanhangwagens. Er werd geholpen, meegedacht en gewacht, zodat iedereen veilig huiswaarts kon keren. Wat deze dag vooral bijblijft, is de gemoedelijkheid. Bij Herman en Hennie voelt het niet als ‘op bezoek zijn’, maar als thuiskomen. En precies dát maakt deze rit zo bijzonder.
De Snertrit, die houden we erin!
Met vriendelijke groet,
Elke Doevelaar (Foto’s volgen nog)










